Απάνθρωποι Υπάνθρωποι

Παριστάνουν τους ανθρώπους, φοράνε συνολάκια, καλλωπίζουν τα προσωπεία τους φτιασιδώνοντας μέχρι και χαμόγελα, ενώ κάτω από το σαρκίο δεν υπάρχει παρά το απόλυτο τίποτα, καμιά ψυχή, κάτι που να μαρτυράει ανθρώπινο ον.

Οντότητες που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, τόσο στις πάνω όσο και στις κάτω κλίμακες, από πολιτικούς και «σημαίνοντες» μέχρι απλούς πολίτες και «ασημαντότητες», φέροντες απλά και μόνο σάρκα και μορφολογικά χαρακτηριστικά ανθρώπου, χωρίς όμως τα δομικά συστατικά που χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο και τον κατατάσσουν στις ανώτερες βαθμίδες των ζώντων ζώων και που αυτά είναι η ευφυΐα και τα συναισθήματα.

Ο άνθρωπος διακρίνεται πρώτα και κύρια από το μυαλό και την ψυχή του, την ικανότητα να σκέφτεται και να παράγει και να βιώνει αισθήματα.

Αυτές οι οντότητες δεν διαθέτουν ίχνος αισθημάτων και αν σκέφτονται με τρόπο λογικό είναι αμφισβητήσιμο, ακόμη και αυτοί που λέμε ότι είναι «μυαλά».

Προσωπικά δεν το πιστεύω.

Γιατί μέσα στη λογική υπάρχει συναίσθημα και στο συναίσθημα λογική, όσο και αν λέγεται το αντίθετο ότι λογική και συναίσθημα διαχωρίζονται.

Λάθος! Συνυπάρχουν και το ένα εμπεριέχει το άλλο, γιατί ο άνθρωπος, ο αληθινός άνθρωπος, που τον αναζητούμε πια με το φανάρι, είναι ένα αδιαίρετο σύνολο, που εμφορείται από λογική, σκέψη, ανάλυση, κρίση, αίσθηση, συναίσθηση, αίσθημα, συναίσθημα.

Οι υπάνθρωποι, όμως, δεν διαθέτουν αυτά τα στοιχεία, είναι απλά αδειανά ασκιά, περιφερόμενες σάρκες που οι μεν από τους «άνω» υπανθρώπους επιτάσσουν και διατάσουν και οι δε «κάτω» υπάνθρωποι υποτάσσονται και εκτελούν, χωρίς να σκέφτονται, χωρίς να νοιώθουν, ένα είδος «ζόμπι» θα λέγαμε.

Οι υπάνθρωποι που κυβερνάνε και οι υπάνθρωποι που κυβερνούνται είναι, στην πραγματικότητα, το ίδιο ακριβώς, απλά οι μεν είναι πιο ισχυροί και κατέχουν εξουσία ενώ οι δε είναι πιο ανίσχυροι και εξουσιάζονται.

Και οι δύο είναι παντελώς ανίκανοι να νοιώσουν και να συναισθανθούν.

Θέλετε παραδείγματα;

Οι κυβερνώντες υπάνθρωποι επιτάσσουν πολιτικές που φέρνουν το χάος, την απώλεια, το μαρασμό, την παρακμή, το θάνατο, χωρίς να νοιάζονται για τίποτα και για κανένα παρά μόνο για το τομάρι τους και τα υλικά αγαθά που συσσωρεύουν, λες και αυτοί δεν είναι θνητοί και θα ζουν αιώνια σε απολαύσεις και ηδονές.

Από την άλλη, οι κυβερνώμενοι υπάνθρωποι υπακούουν στις πολιτικές αυτές, συμβάλλοντας με την ανοχή και την υποταγή τους, σε ακόμη μεγαλύτερο χάος, μιζέρια, παρακμή, καταστροφή, γιατί και αυτοί δεν νοιάζονται για τίποτα και για κανένα, εκτός από την (προσωρινή) βολή τους, το αραλίκι τους στην καφετέρια, το κους κους για την καινούργια κόμμωση της τηλεπερσόνας, το τι θα φάνε, τι θα πιούνε και τι σήριαλ θα δούνε στην τηλεόραση που τους έχει καταντήσει κακόηχους αναμεταδότες της κασέτας που παίζει στο παγκόσμιο κασετόφωνο και δικαιολογεί όλα τα εγκλήματα που διαπράττονται για να γίνει μια μικρή παρέα ακόμη πιο πλούσια: πόλεμοι, οικονομικές κρίσεις, ληστρικές επιδρομές συστημάτων, πτωχεύσεις λαών, πείνα, εξαθλίωση, τρόμος.

Οι απάνθρωποι υπάνθρωποι ζουν στον κόσμο τους, που περιλαμβάνει την απάθεια, την αναισθησία, την αποχαύνωση, τα ζωώδη ένστικτα της επιβίωσης, αυτοσυντήρησης και, άντε το πολύ, διαιώνισης του είδους τους.

Είναι εξίσου συνένοχοι οι «μεγάλοι» και οι «μικροί» γιατί δεν νοιάζονται που από τις πράξεις τους ή τις μη πράξεις τους προκαλείται πόνος, βάσανα, πείνα, θλίψη, θάνατος.

Αρκεί να έχουν το φαγάκι τους, το σπιτάκι τους, το αυτοκινητάκι τους, τα μεγαλεία τους.

Είναι αυτοί που κάνουν ότι τάχα δεν βλέπουν τους άστεγους και πεινασμένους, τα χαρτόκουτα στην άκρη του δρόμου που χρησιμεύουν για σπίτι, τα χωμένα κεφάλια μέσα σε κάδους, όταν και το τελευταίο ζώο στη φύση έχει ένα σπίτι για να κουρνιάσει και πως όχι, αφού ο άνθρωπος που καμώνεται τον τέλειο και τον καλύτερο, είναι το μόνο ζώο που πληρώνει για τη στέγη του και την τροφή του.

Είναι αυτοί που δεν ραγίζει η καρδιά τους στη σκέψη ότι άνθρωποι πεινάνε και υποφέρουν, σηκώνουν τους ώμους και λένε «τι να κάνουμε, αυτά συμβαίνουν, αρκεί να μην συμβαίνουν σε’ μενα».

Είναι αυτοί που προτιμούν να δώσουν τα χρήματα είτε της τσέπης τους είτε του δημοσίου κορβανά σε φανφάρες, φιέστες και επιδείξεις, παρά να δώσουν ένα πιάτο φαγητό στον πεινασμένο και ένα καταφύγιο σε αυτόν που κρυώνει και είναι άρρωστος.

Είναι κατάπτυστοι και οι μεν και οι δε και δεν δικαιούνται να φέρουν τον τιμητικό τίτλο «άνθρωπος».

Είναι οι απάνθρωποι υπάνθρωποι που καταστρέφουν όλα όσα δημιουργήθηκαν όλους αυτούς τους αιώνες παρουσίας του ανθρώπου στη γη, είναι αυτοί που βυθίζουν τον κόσμο στο σκοτάδι: οι κυβερνώντες, ισχυροί και πλούσιοι με τις πράξεις τους και οι άλλοι με τη συγκάλυψή τους επειδή τους ψηφίζουν, τους δίνουν την ευκαιρία να κάνουν κουμάντο στα πράγματα και τους πιστεύουν με τη βοήθεια της προπαγάνδας που εξασκείται μέσω των ΜΜΕ. Και τους δικαιολογούν και αναπαράγουν τα τσιτάτα τους και τους υποστηρίζουν, έστω και με το να μένουν απαθείς και να μην είναι ενεργοί πολίτες.

Ως πότε όμως;

Η οργή για τους απάνθρωπους υπάνθρωπους έχει αρχίσει και ξεχειλίζει, πρώτα και κύρια από τον Θεό που θλίβεται για την κατάντια των δημιουργημάτων του.

Απάνθρωποι υπάνθρωποι ντροπή σας!

Εκάτη